غزل ۱۹ - رخت مه را رخ و فرزین نهادست

رخت مه را رخ و فرزین نهادست
لبت بیجاده را صد ضربه دادست ۱

چو رویت کی بود آن مه که هر مه
سه روز از مرکب خوبی پیادست ۲

کجا دیدست بیجاده چنان خال
که فرزین بند نعلت را پیادست ۳

ز مادر تا تو زادی کس ندیدست
که یک مادر مه و خورشید زادست ۴

از این سنگین دلی با انوری بس
که بی‌تو سنگها بر دل نهادست ۵