غزل ۴۳ - از تو بریدن صنما روی نیست

از تو بریدن صنما روی نیست
زانکه چو رویت به جهان روی نیست ۱

تا تو ز کوی تو برون رفته‌ای
کوی تو گویی که همان کوی نیست ۲

گرچه غمت کرد چو مویی مرا
فارغم از عشق تو یک موی نیست ۳

روی ترا ماه نگویم از آنک
ماه چو آن عارض دلجوی نیست ۴

زلف ترا مشک نخوانم از آنک
مشک بدان رنگ و بدان بوی نیست ۵

چون لب تو بادهٔ خوش رنگ نه
چون رخ تو لالهٔ خود روی نیست ۶

زلف تو چوگان و دلم گوی اوست
کیست که چوگان ترا گوی نیست ۷

طعنهٔ بدگوی نباشد زیانش
هرکه ورا دلبر بدخوی نیست ۸

انوری از خوی بد تست خوار
از سخن دشمن بدگوی نیست ۹