غزل ۱۰۹ - جانا دلم از غمت به جان آمد

جانا دلم از غمت به جان آمد
جانم ز تو بر سر جهان آمد ۱

از دولت این جهان دلی بودم
آن نیز به دولتت گران آمد ۲

آری همه دولتی گران آید
چون پای غم تو در میان آمد ۳

در راه تو کارها بنامیزد
چونان که بخواستم چنان آمد ۴

در حجرهٔ دل خیال تو بنشست
چون عشق تو در میان جان آمد ۵

جان بر در دل به درد می‌گوید
دستوری هست در توان آمد ۶

از دست زمانه داستان گشتم
چون پای دلم در آستان آمد ۷

گفتم که تو از زمانه به باشی
خود هر دو نواله استخوان آمد ۸

یکباره سپر بر انوری مفکن
با او همه وقت بر توان آمد ۹