هوش مصنوعی:
این شعر به زیبایی و جذابیت چهره و موی معشوق اشاره دارد و تأثیر آن بر طبیعت و دیگران را توصیف میکند. شاعر از زیباییهای معشوق و تأثیرات عاطفی آن بر خود و دیگران سخن میگوید و از عشق و دلبستگی به معشوق ابراز احساسات میکند.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۱۲۰ - گل رخسار تو چون دسته بستند
گل رخسار تو چون دسته بستند
بهار و باغ در ماتم نشستند ۱
صبا را پای در زلف تو بشکست
چو چین زلف تو بر هم شکستند ۲
که خواهد رست از این آسیب فتنه
که نوک خار و برگ گل نرستند ۳
کرا در باغ رخسارت بود راه
از آن دلها که در زلف تو بستند ۴
که در هر گلستانش گاه و بیگاه
ز غمزهت یک جهان ترکان مستند ۵
چو در پیش لبت از بیم چشمت
همه خواهندگان لبها ببستند ۶
منه بر کار این بیچارگان پای
چه خواهی کرد مشتی زیردستند ۷
بهار و باغ در ماتم نشستند ۱
صبا را پای در زلف تو بشکست
چو چین زلف تو بر هم شکستند ۲
که خواهد رست از این آسیب فتنه
که نوک خار و برگ گل نرستند ۳
کرا در باغ رخسارت بود راه
از آن دلها که در زلف تو بستند ۴
که در هر گلستانش گاه و بیگاه
ز غمزهت یک جهان ترکان مستند ۵
چو در پیش لبت از بیم چشمت
همه خواهندگان لبها ببستند ۶
منه بر کار این بیچارگان پای
چه خواهی کرد مشتی زیردستند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹ - عشق تو ز دل برید نتواند
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱ - آن شوخ دیده دیده چو بر هم نمیزند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
