غزل ۱۴۵ - چون نیستی آنچنان که می‌باید

چون نیستی آنچنان که می‌باید
تن در دادم چنانکه می‌آید ۱

گفتی که از این بتر کنم خواهی
الحق نه که هیچ درنمی‌باید ۲

با این همه غم که از تو می‌بینم
گر خواب دگر نبینیم شاید ۳

با فتنهٔ روزگار تو عیدست
هر فتنه که روزگار می‌زاید ۴

گفتم که دلم به بوسه خرسندست
گفتی ندهم وگرچه می‌باید ۵

زین طرفه ترت حکایتی دارم
دل بین که همی چه باد پیماید ۶

بوسی نه بدید و هر زمان گوید
باشد که کناری اندر افزاید ۷

دستی برنه که انوری ای دل
از دست تو پشت دست می‌خاید ۸