غزل ۲۰۲ - هرچند غم عشقت پوشیده همی دارم

هرچند غم عشقت پوشیده همی دارم
هرکس که مرا بیند داند که غمی دارم ۱

گفتم که فرو گویم با تو طرفی زین غم
زاندیشهٔ غم خون شد هم زهره نمی‌دارم ۲

با آنکه به هر فرصت صد نکته دراندازم
هم در تو نمی‌گیرد چه سرد دمی دارم ۳

گویی که چو زر آری کار تو چو زر گردد
حقا که اگر جز جان وجه درمی‌دارم ۴

از انوری و حالش دانم که نه‌ای بی‌غم
وز بلعجبی گویی کین غم چه کمی دارم ۵