غزل ۲۲۴ - من که باشم که تمنای وصال تو کنم

من که باشم که تمنای وصال تو کنم
یا کیم تا که حدیث لب و خال تو کنم ۱

کس به درگاه خیال تو نمی‌یابد راه
من چه بیهوده تمنای وصال تو کنم ۲

گلهٔ عشق تو در پیش تو نتوانم کرد
ساکتم تا که شبی پیش خیال تو کنم ۳

از سر مردمیی گر تو کلاهی نهیم
مردم چشم و سرم طرف دوال تو کنم ۴

ور به چشم تو درآید سخنم تا بزیم
در غزلها صفت چشم غزال تو کنم ۵

شعر من سحر شد و شد به کمال از پی آن
که همی وصف جمالت به کمال تو کنم ۶

چشم تو سحر حلالست و حرامست مرا
شاعری هرچه نه بر سحر حلال تو کنم ۷