غزل ۲۲۶ - تا نپنداری که دستان می‌کنم

تا نپنداری که دستان می‌کنم
اینکه از دست تو افغان می‌کنم ۱

کارم از هجران به جان آورده‌ای
جان خوشست این ناخوشی زان می‌کنم ۲

دوستی گویی نه از دل می‌کنی
راست می‌گویی که از جان می‌کنم ۳

نفی تهمت را اگر دشوار عشق
پیش هرکس بر دل آسان می‌کنم ۴

بی‌لب و دندان شیرین تو صبر
از بن سی و دو دندان می‌کنم ۵

بر من از خورشید هم پیداترست
کان به گل خورشید پنهان می‌کنم ۶

دامن از من درمکش تا هر دمت
رشوتی نو در گریبان می‌کنم ۷

زر ندارم لیکن از دریای طبع
هر زمانت گوهرافشان می‌کنم ۸

اهل شو در عشق تا چون انوریت
جلوهٔ اهل خراسان می‌کنم ۹