غزل ۲۳۳ - تا رخت دل اندر سر زلف تو نهادیم

تا رخت دل اندر سر زلف تو نهادیم
بر رخ ز غم عشق تو خونابه گشادیم ۱

در کار تو جان را به جفا نیست گرفتیم
در راه تو رخ را به وفاراست نهادیم ۲

در آرزوی روی تو از دست برفتیم
واندر طلب وصل تو از پای فتادیم ۳

چون فتنهٔ دیدار تو گشتیم به ناکام
در بندگی روی تو اقرار بدادیم ۴

تا بستهٔ بند اجل خویش نگردیم
از بند غم عشق تو آزاد مبادیم ۵

نی‌نی به اجل هم نرهیم از غم عشقت
با عشق تو میریم که با عشق تو زادیم ۶