غزل ۲۵۰ - چو کرد خیمهٔ حسنت طناب خویش مکین

چو کرد خیمهٔ حسنت طناب خویش مکین
خروش عمر برآمد ز آسمان و زمین ۱

جهانیان همه واله شدند و می‌گفتند
یکی که کو تن و جان و یکی که کو دل و دین ۲

شگفت ماندم در بارگاه دولت تو
از آنکه دیدم از این دیدهٔ حقیقت‌بین ۳

رواق حجرهٔ دل ساخت سمت بهر تو بخت
براق روضهٔ جان کرد عقل بهر تو زین ۴

سؤال کردم دوش از خیال بوالعجبت
که از چه حیله شوم زان دو لعل شکرچین ۵

چو یافت موی تو در کوی دلبری امکان
چو یافت روی تو در راه عاشقی تمکین ۶

ز جزع حاصل در حال شد روان پیدا
به جادوان حزین و به ساکنان حزین ۷

یکی به حیله همی گفت موسی آمد هان
یکی به مرو همی گفت عیسی آمد هین ۸