قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۹ - دشمنان از وی دروغی گفته بودند خلوص خود و عذر مخدوم را گوید

ای ترا کرده خداوند خدای متعال
داده جان و خرد و جاه و جوانی و جمال ۱

حق آنرا که زبر دست جهانی کردت
که مرا بیهده بی‌جرمی در پای ممال ۲

بکرم یک سخن بنده تامل فرمای
پس براندیش و فروبین و بدان صورت حال ۳

هفته‌ای هست که در دست تجنیست اسیر
به حدیثی که چو موی کف دستست محال ۴

آخر از بهر خدا این چه خیالست و گمان
واخر از بهر خدا این چه جوابست و سؤال ۵

تو خداوند که بر من بودت منت جان
تو خداوند که بر من بودت منت مال ۶

از من آید که به نقص تو زبان بگشایم
یارب این خود بتوان گفت و درآید به خیال ۷

حاش لله نه مرا بلکه فلک را نبود
با سگ کوی تو این زهره و یارای مقال ۸

دشمنان خاک درین کار همی اندازند
ورنه من پاکم ازین، پاکتر از آب زلال ۹

گرچه فرمانت روانست به هرچ آن بکنی
با من عاجز مسکین چه سیاست چه نکال ۱۰

جهد آن کن که در این حادثه و درد گران
دور باشی ز تهور که ندارند به فال ۱۱

بنده را نیست غم جان و جوانی و جهان
غم آنست که بیهوده درافتی به وبال ۱۲

ور چنانست که خشنودی تو در آن هست
کاندرین روز دو عمرم که مبیناد زوال ۱۳

کار را باش که کردم ز دل و سینهٔ پاک
خون خود گرچه ندارد خطری بر تو حلال ۱۴

وعده‌ای می‌ننهم هین من و قتال و کنب
مهلتی می‌ندهم هین من و جلاد و دوال ۱۵

مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بود
نه گناهی و نه خوفی و نه قیلی و نه قال ۱۶

سخن بنده همین است و بر این نفزاید
که نیفزاید ازین بیهده الا که ملال ۱۷

تا که ایمد کمالست پس از هر نقصان
بیم نقصانت مبادا ز فلک ای کل کمال ۱۸

به چنین جرم و تجنی که مرا افکندند
ای خداوند خدا را مفکن در اقوال ۱۹