قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح ملک معظم فیروشاه عادل

زهی ز عدل تو خلق خدای آسوده
ز خسروان چون تویی در زمانه نابوده ۱

جهان به تیغ درآورده جمله زیر نگین
پس از تکبر دامن بدو نیالوده ۲

ز شیر بیشهٔ سلجوقیان به یک جولان
شکاریی که به صد سال کرده بربوده ۳

هزار بار ز بهر طلایهٔ حزمت
بسیط خاک جهان بادوار پیموده ۴

چو دیده نیستیی بی‌سال بخشیده
چو دیده عاجزیی بی‌ملال بخشوده ۵

زبان نداده به جود و عطا رسانیده
وعید کرده به جرم و جزا نفرموده ۶

ز حفظ عدل تو مهتاب در ولایت تو
طراز توزی و تار قصب نفرسوده ۷

به دست فتح و ظفر بر سپهر دولت خصم
سپاهت از گل قهر آفتاب اندوده ۸

دو گشته خانهٔ خورشید کی به روز مصاف
چو شیر رایت تو سر بر آسمان سوده ۹

هنوز مطرب رزمت نبرده زخمه به گوش
که گوش ملک تو تکبیر فتح بشنوده ۱۰

به روز حرب کسی جز کمان ز لشکر تو
ز هیچ روی به خصم تو پشت ننموده ۱۱

ز بیم تیغ تو جز بخت دشمن تو کسی
در آن دیار شبی تا به روز نغنوده ۱۲

اثر ز دود خلافت به روزنی نرسید
که عکس تیغ تو آتش نزد در آن دوده ۱۳

ز خصم تونرود خون چو کشته گشت که خون
ز رگ چگونه رود کز دو دیده پالوده ۱۴

از آن زمان که ظفر پرچم تو شانه زده است
ز زنگ جور کدام آینه است نزدوده ۱۵

قضاست امر تو گویی که از شرایط او
نه کاسته است فلک هرگز و نه افزوده ۱۶

ز سعی غنچهٔ پیکان تست گلبن فتح
شکفته دایم و افتاده توده بر توده ۱۷

شمایل تو به عینه نتایج خردست
که همگنانش پسندیده‌اند و بستوده ۱۸

ز تست نصرت دین وز خدای نصرت تو
دراز باد سخن‌تان که نیست بیهوده ۱۹

تو می‌روی و زمین و زمان همی گویند
زهی ز عدل تو خلق خدای آسوده ۲۰