غزل ۲۲ - چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا

چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا
ای دل، تو دست گیر و به فریاد رس مرا ۱

سیر آمدم ز عیش، که بی‌دوست میکنم
بی او چه باشد؟ ازین عیش بس مرا ۲

از روزگار غایت مطلوب من کسیست
و آنگه کسی، که نیست جزو هیچ کس مرا ۳

ای ساربان شبی که کنی عزم کوی او
آگاه کن، یکی به صدای جرس مرا ۴

یک بوسه دارم از لب شیرین او هوس
وز دل برون نمی‌رود این هوس مرا ۵

از عمر خود من آن نفسی شادمان شوم
کز تن به یاد دوست برآید نفس مرا ۶

باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبی
بیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا ۷

هر ساعتم به موج بلایی در افکند
سیلاب ازین دو دیدهٔ همچون ارس مرا ۸

یاری که اصل کار منست، ار به من رسد
با اوحدی چه کار بود زین سپس مرا؟ ۹