غزل ۵۲ - هر بامداد روی تو دیدن چو آفتاب

هر بامداد روی تو دیدن چو آفتاب
ما را رسد، که بی‌تو ندیدیم روی خواب ۱

ما را دلیست گمشده در چین زلف تو
اکنون که حال با تو بگفتیم، بازیاب ۲

باریک تر ز موی سؤالیست در دلم
شیرین‌تر از لب تو نگوید کسی جواب ۳

رویت ز روشنی چو بهشتست و من ز درد
در وی به حیرتم که: بهشتست یا عذاب؟ ۴

چشمم ز آب گریه به جوشست همچو دیگ
عشق آتشی همی کند آهسته زیر آب ۵

هر دل که دید آب دو چشمم کباب شد
برآب دیده‌ای، که دل کس شود کباب؟ ۶

جز یک شراب هر دو نخوردیم، پس چرا
چشم تو مست گشت و دل اوحدی خراب؟ ۷