غزل ۷۲ - گرچه صد بارم برانند از برت

گرچه صد بارم برانند از برت
بر نمی‌دارم سر از خاک درت ۱

تا ابد منظور جانی، زانکه دل
در ازل کرد این نظر بر منظرت ۲

زاهد از سر تو ز آن رو غافلست
کو نمی‌بیند به محراب اندرت ۳

هر صباحی تازه گردد جان ما
از نسیم طرهٔ جان پرورت ۴

همچو جان وصل تو ما را در خورست
گر چه جان ما نباشد در خورت ۵

هر چه بود اندر سر کار تو شد
خود به چیزی در نمی‌آید سرت ۶

شیر گیران پلنگ انداز را
کرد عاجز پنجهٔ زور آورت ۷

بر نگیرد سر ز خط امر تو
هر که شد چون اوحدی فرمان برت ۸