غزل ۷۷ - ماهی، که لبش بجای جانست

ماهی، که لبش بجای جانست
گر ناز کند،به جای آن است ۱

از چشم دلم نمی‌شود دور
هر چند ز چشم سرنهانست ۲

گر در طلبت هزار باشند
غیرت نبرم، که بی‌نشانست ۳

آن کو به یقین نبیند او را
چون نیک نگه کند گمانست ۴

ای دیده من اول زمانت
دریاب، که آخر زمانست ۵

بر یاد تو جامه پاره کردم
باز آی، که خرقه در میانست ۶

تخمی که تو کاشتی نمو داد
عهدی که گذاشتی همانست ۷

این تن، که بر تو مرده، دل شد
و آن دل، که غم تو خورد، جانست ۸

نتوان ز تو روی در کشیدن
بارت بکشیم، تا توانست ۹

چشم سر ما غلط نبیند
کش سرمه ز خاک اصفهانست ۱۰

سرنامهٔ عشق خود ز ما پرس
کین عشق نه کار دیگرانست ۱۱

زود از در گوش باز گردد
هر قصه، که بر سر زبانست ۱۲

آنرا که خطیب سود خواند
در مذهب اوحدی زیانست ۱۳