غزل ۷۶ - بی تو نکردیم به جایی نشست

بی تو نکردیم به جایی نشست
با تو نشستیم به هر جا که هست ۱

صورت خوب از چه به گیتی بسیست
چشم مرا مثل تو صورت نبست ۲

لاف نخستین «بلی» می‌زنم
روز نخستین که تو گویی:«الست» ۳

زلف سیه را به ازان می‌شکن
ورنه بسی دل که بخواهد شکست ۴

موی برست از کف امید ما
وز کف موی تو نخواهیم رست ۵

هر که کند گوش به گفتار تو
بس که به گفتار بخواهد نشست ۶

ای که ز من صبر طلب میکنی
خود چو منی را چه بر آید ز دست؟ ۷

پند، که بی‌بادهٔ صافی دهی
کی شنود عاشق دردی پرست؟ ۸

اوحدی از عشق تو دیوانه شد
گر دگری می‌شود از عشق مست ۹