غزل ۱۳۲ - با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست

با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست
دل ریشست و تن زار و دگر چیزی نیست ۱

دل من بردی و گویی که: ندانم که کجاست؟
از سر زلف سیاه تو به در چیزی نیست ۲

سینه را ساخته بودم سپر تیر غمت
دل نهادم به جراحت، که سپر چیزی نیست ۳

بدو چشمت که: مرابی‌تو به شبهای دراز
تا دم صبح به جز آه سحر چیزی نیست ۴

گفته‌ای: درد ترا نیست نشانی پیدا
اشک چون سیم ببین، روی چو زر چیزی نیست ۵

آبرویی نبود پیش تو من بعد مرا
که برین چهره به جز خون جگر چیزی نیست ۶

دیگران را همه اسبابی و مالی باشد
اوحدی را بجزین دیدهٔ تر چیزی نیست ۷