غزل ۱۳۴ - عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست

عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست
وین نداند، مگر آن دل که درو آگاهیست ۱

آن شناسد که: چه بر یوسف مسکین آمد
از غم روی زلیخا؟ که چو یوسف چاهیست ۲

دست کوته مکن از باده و باقی مگذار
چیزی از عشق، که در روز بقا کوتاهیست ۳

دلم از هر دو جهان روی تو می‌خواهد و این
چون ببینی تو، هم از غایت نیکو خواهیست ۴

تا تو آهو بره را سر به کمند آوردیم
پیش ما شیر فلک را هوس روباهیست ۵

مطرب، امشب همه آوازهٔ خرگاهی زن
اندرین خیمه، که معشوقهٔ ما خرگاهیست ۶

فتنهٔ روی خود، ای ماه و دل سوختگان
ز اوحدی پرس، که در شست تو همچون ماهیست ۷