غزل ۲۱۲ - دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد

دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد
فریاد ازین سوار، که صید حرم بزد! ۱

عزلت گزیده بودم و کاری گرفته پیش
یارم ز در درآمد و کارم به هم بزد ۲

دم در کشیده بود دل من ز دیر باز
آتش در اوفتاد به جانم، چو دم بزد ۳

درویش را ز نوشت شاهی خبر نشد
تا روزگاز نوبت این محتشم بزد ۴

چون دیده بر طلایهٔ حسنش نظر فگند
عشقش به دل در آمد و حالی علم بزد ۵

هی نیزهٔ ستیزه که مریخ راست کرد
شمشیر خوی او همه را چون قلم بزد ۶

صد بار چین طرهٔ پستش ز بوی مشک
بر دست باد قافلهٔ صبح دم بزد ۷

آیینهٔ دو عارض او از شعاع نور
بسیار سنگ طعنه که بر جام جم بزد ۸

گفتم که: بر دلم نکند جور و هم بکرد
گفتا: بر اوحدی نزنم زخم و هم بزد ۹