هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید. او با استفاده از تصاویر و استعارات زیبا، مانند زلف دو تا، چاه زنخدان، و تیر غمزه، احساسات خود را بیان میکند. شاعر همچنین از تأثیرات عمیق عشق و زیبایی معشوق بر قلب و روح خود سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارات و تصاویر پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل داشته باشد.
غزل ۲۱۱ - چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
مشک را خوارتر از خاک به راه اندازد ۱
اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه برد
ای بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد ۲
نظر زهره کند، خنجر مریخ زند
نور خورشید دهد، پرتو ماه اندازد ۳
چشم آن ترک سپاهی به هزیمت ببرد
ناوک غمزه چو در قلب سپاه اندازد ۴
گر گواهیش بیارم که: مرا زلف تو کشت
حسن او لرزه بر اندام گواه اندازد ۵
تیر هجرم به جگر در زد و اندیشه نکرد
که دلم در پی او ناوک آه اندازد ۶
اوحدی، دیده مدوز از رخ او، عیبی نیست
گر گدایی نظری بر رخ شاه اندازد ۷
مشک را خوارتر از خاک به راه اندازد ۱
اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه برد
ای بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد ۲
نظر زهره کند، خنجر مریخ زند
نور خورشید دهد، پرتو ماه اندازد ۳
چشم آن ترک سپاهی به هزیمت ببرد
ناوک غمزه چو در قلب سپاه اندازد ۴
گر گواهیش بیارم که: مرا زلف تو کشت
حسن او لرزه بر اندام گواه اندازد ۵
تیر هجرم به جگر در زد و اندیشه نکرد
که دلم در پی او ناوک آه اندازد ۶
اوحدی، دیده مدوز از رخ او، عیبی نیست
گر گدایی نظری بر رخ شاه اندازد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۱۰ - رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد
گوهر بعدی:غزل ۲۱۲ - دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
