غزل ۲۱۴ - چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد

چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد
دگر چو روی به پیچم به من در آویزد ۱

اگر برابرش آیم به خشم برگردد
وگر برش بنشینم به طیره برخیزد ۲

به رغم من برود هر زمان، که در نظرم
کسی بجوید و با مهر او در آمیزد ۳

شبی که بر سر کویش گذر کنم چون باد
رقیب او ز جفا خاک بر سرم بیزد ۴

و گر به چشم نیازش نگه کنم روزی
به خشم درشود و فتنه‌ای برانگیزد ۵

در آتشم من و جز دیده کس نمی‌بینم
که بی‌مضایقه آبی بر آتشم ریزد ۶

نه کار ماست چنین دوستی، ولی چه کنم؟
که اوحدی ز چنین کارها نپرهیزد ۷