غزل ۲۲۴ - تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد

تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد
عشق ترا مشکل کاری به نوا باشد ۱

شمشماد همی لرزد چون بید ز بالایت
بالای چنین، رعنا در شهر بلا باشد ۲

زین‌سان که گریبانم بگرفت غم عشقت
این خرقه که می‌بینی یک روز قبا باشد ۳

من میکنم آن طاعت کز بنده سزد، لیکن
شرطست که نگریزی، گر روز جزا باشد ۴

خلقی ز پیت پویان، مهر تو به جان جویان
زین جمله دعا گویان تا بخت کرا باشد؟ ۵

آب غم عشق تو بگذشت ز سر ما را
وآنگه تو ز بی‌رحمی بگذاشته تا: باشد ۶

لعلت نکند سعیی در چارهٔ کار من
بیچاره کسی کو را کاری به شما باشد ۷

غم را که بها نبود در شهر کسان هرگز
آن روز که من جویم شهریش بها باشد ۸

گر خوب شود کاری، از طلعت خود گیری
ور زشت شود، تاوان بر طالع ما باشد ۹

گفتی که: روا گردد از من همه حاجت‌ها
مرد اوحدی از عشقت، آخر چه روا باشد؟ ۱۰