غزل ۲۲۶ - دلی که با سر زلف تو آشنا باشد

دلی که با سر زلف تو آشنا باشد
گمان مبر که ز خاک درت جدا باشد ۱

اگر تو همچو جهان خرمی،ولیک جهان
تو خود معاینه دانی که بی‌وفا باشد ۲

به گوشهٔ نظری کار خستگان فراق
بساز، از آنکه ترا نیز کارها باشد ۳

در آرزوی نسیمی ز زلف تو جانم
همیشه منتظر موکب صبا باشد ۴

ولیک زلف ترا، با همه پریشانی
نظر به حال پریشان ما کجا باشد؟ ۵

چه طالعست دل اوحدی مسکین را؟
که دایما به غم عشق، مبتلا باشد ۶