غزل ۲۳۰ - هر که آن قامت و بالای بلندش باشد

هر که آن قامت و بالای بلندش باشد
چه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟ ۱

اندر آیینهٔ او روی کسی ننماید
مگر آن روی که بر پای سمندش باشد ۲

مجمر سینه به عود جگر آراسته‌ام
تا چو آتش کند از عشق سپندش باشد ۳

پسته از لب همه کس خواهد و بادام از چشم
خاصه آن پسته و بادام که قندش باشد ۴

روی در خاک درش کرده جهانی زن و مرد
تا که در خورد بود؟ یا که پسندش باشد؟ ۵

دل من صبر به هر حال تواند، لیکن
دور ازو صبر پدیدست که چندش باشد؟ ۶

از دلم در عجبی: کین همه غم دید و نرفت
چون رود پای دل خسته؟ که بندش باشد ۷

اوحدی پند نکو خواه شنیدی، لیکن
پیش آن رخ عجب ار گوش به پندش باشد! ۸