غزل ۲۵۳ - گل ز روی او شرمسار شد

گل ز روی او شرمسار شد
دل چو موی او بی‌قرار شد ۱

ماه بر زمینش نهاده رخ
چون بر اسب خوبی سوار شد ۲

وانکه دید روی نگار من
ز اشک دیده رویش نگار شد ۳

سر به خاک پایش در افکنم
چون که دست عقلم ز کار شد ۴

می که نوشیدم، آتشی بر زد
غم که پوشیدم، آشکار شد ۵

همرهان من، گو: سفر کنید
کاوحدی به دامی شکار شد ۶