غزل ۲۷۵ - عمری که نه با تست کسش عمر نخواند

عمری که نه با تست کسش عمر نخواند
آنرا که تو در دام کشی کس نرهاند ۱

گر بر تن مجنون تو صد سلسله باشد
چون رخ بنمایی همه در هم گسلاند ۲

زین دل مطلب صبر، که از روی تو دوری
مشکل بتوان کردن و او خود نتواند ۳

از طالع خود بر سرگنجی بنشینم
روزی اگرم با تو به کنجی بنشاند ۴

دادم دل خود را بدو چشم تو ولیکن
کس نیست که از چشم تو دادم بستاند ۵

از گردش ایام توقع نه چنین بود
کم زهر فراق تو چنین زود چشاند ۶

دل بود که از واقعهٔ‌من خبری داشت
و آن به که خود این واقعه دل نیز نداند ۷

از غم نتوانم که نویسم سخن خود
ور نیز نویسم سخن خود، که رساند؟ ۸

پندار که: صد نامه و قاصد بفرستم
در شهر شما قصهٔ درویش که خواند؟ ۹

دل در لب شیرین تو بست اوحدی، ای جان
مگذار که ایام به تلخی گذراند ۱۰