غزل ۲۹۴ - کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟

کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟
این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند ۱

هیچ شک نیست که ما هم به نصیبی برسیم
از وصال تو، گرین جمله بران بگذارند ۲

در جهان کار رخ و قد تو بالا گیرد
اگر این کار به صاحب نظران بگذارند ۳

صورتی را که ازو نور بصیرت خیزد
حیف باشد که بدین بی‌بصران بگذارند ۴

ما به پند پدران از پی خوبان روزی
بنشینیم گرین خوش پسران بگذارند ۵

ای که از دام من شیفته بگریخته‌ای
دگرت صید کنم گرد گران بگذارند ۶

اوحدی، گر چه ترا هم خبری چندان نیست
با تو سهلست گرین بی‌خبران بگذارند ۷