غزل ۲۹۳ - تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند

تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند
کز آستان تو چون سایه در نمی‌گذرند ۱

چو تیر غمزه زنی بر برابرند آماج
چو تیغ فتنه کشی در مقابلش سپرند ۲

غم تو قوت دل خویش ساختند چنان
که گردمی نبود خون خویشتن بخورند ۳

هزار قافله سر گشته شد ز هر جانب
بدان امید که راهی به جانب تو برند ۴

به بوی آنکه ببینند سایهٔ تو ز دور
چو سایه کوی به کوی و چو باد در بدرند ۵

چو دامن تو نیاید به دست درمان چیست
به غیر از آنکه گریبان خویشتن بدرند ۶

اگر تو قصد دل اوحدی کنی دل چیست؟
سزد که جان بفروشند و چون تویی بخرند ۷