غزل ۲۹۶ - چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند

چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کند
دامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند ۱

هیچ کس نیست که از یار سفر کردهٔ من
برساند خبری خیر و دلم شاد کند ۲

هرگز از یاد من خسته فراموش نشد
آنکه هرگز نتواند که مرا یاد کند ۳

هجر داغیست که گر بر جگر کوه نهند
سنگ بر سینه زنان آید و فریاد کند ۴

خانهٔ عمر مرا عشق ز بنیاد بکند
عشق باشد که چنین کار به بنیاد کند ۵

آنکه خون دل من ریخت ز بیداد و برفت
کاج باز آید و خون ریزد و بیداد کند ۶

چه غم از شاه و چه اندیشه ز خسرو باشد؟
گر به شیرین رسد آن ناله که فرهاد کند ۷

باد بر گلبن این باغ گلی را نگذاشت
کز نسیمش دلم از بند غم آزاد کند ۸

اوحدی چون که از آن خرمن گل دورافتاد
خرمن عمر، ضروریست، که بر باد کند ۹