غزل ۲۹۸ - کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟

کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟
به نام من ز لبت بوسه‌ای سؤال کند؟ ۱

دلم قرین غم و درد و رنج و غصه شود
چو یاد آن لب و رخسار و زلف و خال کند ۲

نه محرمی که لبم نامهٔ بلا خواند
نه همدمی که دلم قصهٔ وصال کند ۳

نیامدست مرا در خیال جز رخ تو
اگر چه نرگس مستت جزین خیال کند ۴

مرا دلیست سراسیمه در ارادت تو
که از سماع حدیث تو وجد و حال کند ۵

به گرد روی چو ماهت ز زلف می‌بینم
شبی دراز، که روز مرا چو سال کند ۶

اگر چه بار غم خود تو سهل پنداری
نه هم‌دلیش بیاید که احتمال کند؟ ۷

ز سیم اشک مرا دامنیست مالامال
ولی رخ تو کجا التفات مال کند؟ ۸

به دیدنی ز تو راضی شدیم و غمزهٔ تو
امید نیست که آن نیز را حلال کند ۹

ز بار هجر تو گشت اوحدی شکسته، مگر
دوای خویش به دیدار آن جمال کند ۱۰