غزل ۳۱۳ - جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند

جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند
ز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند ۱

به بند عشق چو شد پای تا سرم بسته
به پند عقلم ازین کار منع نتوانند ۲

ولایتیست دل و عشق آن صنم سلطان
در آن ولایت باقی گدای سلطانند ۳

مکونات جهان را تو قطرها پندار
که آب خویش به دریای عشق می‌رانند ۴

مجاهدان طلب را چو کاروان سلوک
به کوی عشق درآید، شتر بخوابانند ۵

اگر نه سلسله جنبانشان بود شوقی
ستارگان سپهر از روش فرو مانند ۶

خبر ز عشق ندارد وجود مدعیان
همیشه در پی انکار اوحدی زانند ۷