غزل ۳۱۴ - قلندران تهی سر کلاه دارانند

قلندران تهی سر کلاه دارانند
به ترک یار بگفتند و بربارانند ۱

نظر به صورت ایشان ز روی معنی کن
که پشت لشکر معنی چنین سوارانند ۲

تو در پلاس سیه‌شان نظر مکن به خطا
که در میان سیاهی سپید کارانند ۳

چو برق همتشان شعله بر تو اندازد
به پیششان چو زمین خاک شو، که بارانند ۴

درین دیار اگر از شهرشان کنند برون
به هر دیار که رفتند شهریارانند ۵

مرو به جانب اغیار، اگر مدد خواهی
بیا و یاری ازیشان طلب، که یارانند ۶

چنان لگام ریاضت کنند بر سر نفس
که سرکشی نتواند به هر کجا رانند ۷

ز فقر شبلی معروف چند لاف زنی؟
درین جوال که بینی از آن هزارانند ۸

چو اوحدی ز خلایق بریده‌اند امید
ولی به رحمت خالق امیدوارانند ۹