غزل ۳۳۰ - تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود

تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بود
که مرگ بادا گر بی‌تو زنده دانم بود ۱

اگر به پیش کسی جز تو بسته‌ام کمری
گواه باش که: زنار در میانم بود ۲

درون خویش بپرداختم ز هر نقشی
مگر وفای تو کندر میان جانم بود ۳

هزار بار مرا سوختی و دم نزدم
که مهر در جگر و مهر بر زبانم بود ۴

سکونت از من دل خسته در جدایی خود
طلب مدار، که ساکن نمی‌توانم بود ۵

بگفت راز دل اوحدی به مرد و به زن
سرشک دیده، که در عشق ترجمانم بود ۶