غزل ۳۶۲ - گر آن کاری که من دانم بر آید

گر آن کاری که من دانم بر آید
بهل تا در وفا جانم برآید ۱

من آن ایام دولت را چه گویم؟
که گوی او به چوگانم برآید ۲

کدامین مور باشم من؟ که روزی
سخن پیش سلیمانم برآید ۳

شکار آهویی زان گونه وحشی
عجب کز شست و پیکانم برآید! ۴

چنان گریم ز هجرانش، که کشتی
به آب چشم گریانم برآید ۵

برآرد غنچهٔ مهر آن گیاهی
کز اشک همچو بارانم برآید ۶

رسانم اوحدی را دل به کامی
لب او گر بدندانم برآید ۷