غزل ۳۶۵ - هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید

هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید
وانکه در پای تو افتاد سرافراز آید ۱

هر کبوتر که ز دام سر زلفت بجهد
به سر دانهٔ خال تو سبک باز آید ۲

وقت جان دادن اگر بر رخت افتد نظرم
چشم من تا به لب گور نظر باز آید ۳

ور سگ کوی تو در گور من آواز دهد
استخوانم ز نشاط تو به آواز آید ۴

مفلسی را که خیال تو در افتد به دماغ
گر صدش غم بود اندر طرب و ناز آید ۵

آنکه با واقعهٔ عشق تو پرداخت چو من
چه عجب! اگر به سخن واقعه پرداز آید ۶

خود گرفتم ز غم خویش بسوزی تو مرا
چون من امروز که داری که سخن ساز آید؟ ۷

قصهٔ اوحدی از راه سپاهان بشنو
همچو آوازهٔ سعدی که ز شیراز آید ۸