غزل ۳۷۸ - هر که از برگ و از نوا گوید

هر که از برگ و از نوا گوید
مشنو: کز زبان ما گوید ۱

بندهٔ خانه‌زاد باید جست
کو ترا سر این سرا گوید ۲

آنکه از کوی آشنایی نیست
کی سخن‌های آشنا گوید؟ ۳

چو مقامیست هر کسی را خاص
از مقامی که هست وا گوید ۴

دم ز چرخ فلک زند خورشید
ذره از خاک و از هوا گوید ۵

مرد را در سلوک مرقاتیست
راز بر حسب ارتقا گوید ۶

آنچه در خرقه گفته بود آن پیر
طفل باشد که در قبا گوید ۷

سخن از نیک می‌رود، بنویس
بچه پرسی که از کجا گوید؟ ۸

چه غم از جبرییل دارد دل؟
که ز پیغمبر و خدا گوید ۹

تا تو باشی و او به وقت سخن
تو جدا گویی، او جدا گوید ۱۰

این دویی از میان چو برخیزد
همه او گوید و سزا گوید ۱۱

اوحدی پیش او چه داند گفت؟
رخ او را هم او ثنا گوید ۱۲