غزل ۳۸۵ - تن به تو دادم، دل و جانش مبر

تن به تو دادم، دل و جانش مبر
دل برت آمد، ز جهانش مبر ۱

از دل من گرچه گرو می‌بری
اول بازیست، روانش مبر ۲

دشمن من بر دهنت سود لب
او چه شناسد؟ به زبانش مبر ۳

گر سرم از پای تو دوری کند
باز به جز موی کشانش مبر ۴

گفت: شبی دست بگیرم ترا
زلف تو، باز از سر آنش مبر ۵

روی نهان کردی و بردی دلم
گرنه ببازیست، نهانش مبر ۶

عقل، که شاگرد سر زلف تست
او بگریزد، به دکانش مبر ۷

تا کمر زر ندهد دست من
دست بگیر و به میانش مبر ۸

اوحدی ار بندهٔ روی تو نیست
بند کن و جز به سگانش مبر ۹