غزل ۳۹۸ - ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور

ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور
آمد شتر به منزل لیلی، مکن عبور ۱

اینست خارها که ازو چیده‌ایم گل
وین جای خیمها که درو دیده‌ایم حور ۲

این لحظه آتشست به جایی که بود آب
و امروز ماتمست به جایی که بود سور ۳

آن شب چه شد؟ که بی‌رخ لیلی نبود حی
و آن روز کو؟ که موقف دیدار بود طور ۴

خون جگر بریخت دل من به یاد دوست
ای چشم اشکبار، چرایی چنین صبور؟ ۵

زین پیش بود نفرتم از دور از زمان
دردم چنان گداخت که هستم ز خود نفور ۶

جز دستبوس دوست نباشد مراد من
روزی که سر ز خاک بر آرم به نفخ صور ۷

ای اوحدی، چو روی کنی در نماز تو
بی روی او مکن، که نمازیست بی‌حضور ۸