غزل ۴۱۱ - اگر نوبهاری ببینیم باز

اگر نوبهاری ببینیم باز
که بر سبزه زاری نشینیم باز ۱

به شادی بسی می‌بنوشیم خوش
به مستی بسی گل بچینیم باز ۲

سر از پوست چون گل برون آوریم
که چون غنچه در پوستینیم باز ۳

زمستان هجران به پایان بریم
بهار وصالی ببینیم باز ۴

چو دیوانگان رخ به عشق آوریم
پری چهره‌ای بر گزینیم باز ۵

بگو محتسب را که: بر نام ما
قلم کش، که بی‌عقل و دینیم باز ۶

نبودست ما را ز عشقی گزیر
برین بوده‌ایم و برینیم باز ۷

که آن بی‌قرین را خبر می‌برد؟
که با درد عشقت قرینیم باز ۸

بسی آفرین بر من و اوحدی
که نیکو حدیث آفرینیم باز ۹