غزل ۴۴۲ - با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش

با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش
آن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش ۱

من شرح حال خویش ندانم که چیست خود؟
زیرا که یک دمم نگذارد به حال خویش ۲

آنرا که هست طالع ازین کار، گو: بکوش
ما را نبود بخت و گرفتیم فال خویش ۳

ای دل، نگفتمت که: مخواه از لبش مراد؟
دیدی که: چون شکسته شدی از سال خویش؟ ۴

ای بی‌وفا، ز عشق منت گر خبر شود
دانم که شرمسار شوی از فعال خویش ۵

چندان مرو، که من به تامل ز راه فکر
نقش تو استوار کنم در خیال خویش ۶

جد ترا، اگر ز جمالت خبر شود
ای بس درودها که فرستد به آل خویش! ۷

ما را به خویش خوان و بر خویش بارده
باشد که بعد ازین برهیم از ضلال خویش ۸

ای اوحدی، مقیم سر کوی یار باش
گر در سرای دوست نیابی مجال خویش ۹