غزل ۴۵۰ - زاهدان را گذاشتیم به جنگ

زاهدان را گذاشتیم به جنگ
ما و جام شراب و نغمهٔ چنگ ۱

نه پی مال می‌رویم و نه جاه
نی غم می خوریم و نه ننگ ۲

نه به اقرار دوستان شادیم
نه به انکار دشمنان دلتنگ ۳

نه به شاهیم طامع و نه به میر
نه به بویم غره و نه برنگ ۴

سر مظلوم و آرمان در پیش
تیغ ظالم شکارشان در چنگ ۵

کرده از ما کسان به کیسه شکر
خورده از ما خسان، به کاسه شرنگ ۶

آنکه ما را نمی‌هلد در شهر
سر، بهل تا همی زند بر سنگ ۷

ننیوشیم پند زاهد خشک
جان دهیم از برای شاهد شنگ ۸

نه به مال کسی بریم آشوب
نه به خون کسی کنیم آهنگ ۹

نه به آیین ما کسی را راه
نه بر ایینهٔ کس از ما زنگ ۱۰

بر سریر سخن نشسته به کام
اوحدی فر و اوحدی فرهنگ ۱۱