غزل ۴۵۶ - دیوانه می‌شد از غم او گاه گاه دل

دیوانه می‌شد از غم او گاه گاه دل
زان بستم اندر آن سر زلف سیاه دل ۱

دل را درین حدیث ملامت نمی‌کنم
این جرم دیده بود،ندارد گناه دل ۲

دل خسته‌ام ولی نتوان رفت هر نفس
پیش رخ چو آینهٔ او؟ که: آه دل! ۳

بسیار می‌کشد به زنخدان او دلم
ای سینه، همتی، که نیفتد به چاه دل ۴

ای دیده، مردمی کن و چشمی به راه دار
آخر نه هم به قول تو گم کرده راه دل؟ ۵

جانا، چو زلف با دل شوریده بد مشو
دانی که: هست روی ترا نیک خواه دل؟ ۶

گر شمع صورت تو نگشتی دلیل جان
هرگز به کوی عشق نمی‌برد راه دل ۷

در جهان نهاد مهر ترا اوحدی، مگر
ترسد از آنکه راز ندارد نگاه دل؟ ۸