غزل ۴۵۷ - ای به خار هجر ما را سفته دل

ای به خار هجر ما را سفته دل
رحمتی کن بر من آشفته دل ۱

رنگ رویم سربسر کرد آشکار
سر اندر سالها بنهفته دل ۲

قصهٔ آتش، که در جان منست
بر زبان آب چشمم گفته دل ۳

بر امید آنکه او را غم خوری
پیش خار غم چو گل بشکفته دل ۴

سینهٔ ما را، که خلوتگاه تست
از غبار هر خیالی رفته دل ۵

پیش ازینم هر کسی می‌داد پند
لیک از کس پند ناپذرفته دل ۶

شرح بیداری و شبهای ترا
اوحدی، زین پس مگو با خفته دل ۷