غزل ۴۷۷ - ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم

ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم
با توبهٔ خود باش، که من توبه شکستم ۱

زنار ببندی تو و پس خرقه بپوشی
من خرقهٔ پوشیده به زنار ببستم ۲

همتای بت من به جهان هیچ بتی نیست
هر بت که بدین نقش بود من بپرستم ۳

فردای قیامت که سر از خاک برآرم
جز خاک در او نبود جای نشستم ۴

دست من و دامان شما، هر چه ببینید
جز حلقهٔ آن در، بستانید ز دستم ۵

بر گرد من ار دانه و دامیست عجب نیست
روزی دو، که مرغ قفس و ماهی شستم ۶

در سر هوس اوست، به هر گوشه که باشم
در دل طرب اوست، به هر گونه که هستم ۷

بارم نتوان برد، که مسکین و غریبم
خوارم نتوان کرد که افتاده و پستم ۸

باشد سخنم حلقه به گوش همه دلها
چون حلقه به گوش سخن روز الستم ۹

پنهان شدم از خلق وز خلق خلق او
خلقم چو بدیدند و بجستند بجستم ۱۰

دوش اوحدی از زهد سخت گفت و من از عشق
القصه، من از غصهٔ او نیز برستم ۱۱