غزل ۴۸۸ - خود را ز بد و نیک جدا کردم و رفتم

خود را ز بد و نیک جدا کردم و رفتم
رستم ز خودی، رخ به خدا کردم و رفتم ۱

آن نفس به همی، که گرفتار علف بود
او را چو خران سر به چرا کردم و رفتم ۲

کام همگان محنت و ناکامی من بود
کم گفتم و آن کام فدا کردم و رفتم ۳

هر فرض که از من به همه عمر قضا شد
در یک رکعت جمله قضا کردم و رفتم ۴

هر قرض که در گردن من بود ز غیری
از خون دل و دیده ادا کردم و رفتم ۵

روی همگان چونکه به محراب ریا بود
من پشت برین روی و ریا کردم و رفتم ۶

پای دلم از هر هوسی سلسله‌ای داشت
از پای دل آن سلسله وا کردم و ر فتم ۷

تن را به نم چشم فرو شستم و شد پاک
دل را به غم عشق دوا کردم و رفتم ۸

دیدم که: دل اوحدی این جا بگرو بود
او را به دل خویش رها کردم و رفتم ۹