غزل ۴۹۰ - ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم

ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟ ۱

پس ازین پیش من از جور مکن یاد، که من
تا غلام تو شدم زین دگران آزادم ۲

چند پرسی تو که: از عشق منت حاصل چیست؟
حاصل آنست که از تخت به خاک افتادم ۳

کردم اندیشهٔ خود: مصلحت آنست که من
بر کنم دل ز تو، ورنه بکنی بنیادم ۴

آهنینست دلت ورنه ببخشی بر من
چون ببینی که ز غم در قفس فولادم ۵

از دل سخت تو آن روز من آگاه شدم
که جگر خسته بدیدی و ندادی دادم ۶

مکن، ای ماه، جفا بر تن من، کز غم تو
اوحدی‌وار به خورشید رسد فریادم ۷