غزل ۴۹۸ - بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردم

بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردم
به بوی وصل تو گرد جهان همی گردم ۱

تو خفته‌ای، خبرت کی بود؟ که من هر شب
به گرد کوی تو چون پاسبان همی گردم ۲

ملامت من بیدل مکن درین غرقاب
تو بر کناری و من و در میان همی گردم ۳

به پیشگاه قبول تو راه نیست، مگر
رها کنی، که برین آستان همی گردم ۴

هزار بار شدم در غم تو پیر، ولی
دگر به بوی وصالت جوان همی گردم ۵

قدم به پرسش من رنجه کن، که هر ساعت
بسان چشم خوشت ناتوان همی گردم ۶

لبت بشارت کامی به اوحدی دادست
درین دیار به امید آن همی گردم ۷