غزل ۵۰۸ - به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برم

به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برم
چرا به دیدهٔ رحمت نمی‌کنی نظرم؟ ۱

به تن ز پیش تو دورم، ولی دلم بر تست
نگاه دار دلم را، که سوختی جگرم ۲

روا مدار که: با دشمنان من شب و روز
تو جام بر لب و من بی‌لب تو جامه درم ۳

بدان صفت زده‌ای خیمه بر دلم شب و روز
که سال و ماه تو گویی به خیمهٔ تو درم ۴

ز هر چه خلق بگویند و هر سخن که رود
به جز حدیث تو چیزی نمی‌کند اثرم ۵

به ترک آینه گفتم چو عاشق تو شدم
ز بیم آنکه مبادا به خویشتن نگرم ۶

شنیده‌ام که: ترا با شکستگان کاریست
بدان نشاط و هوس دم بدم شکسته‌ترم ۷

خیال بود که: وقتی به رغم بدگویان
شب فراق به پرسش در آمدی ز درم ۸

کنون ز نیمه ره او نیز باز می‌گردد
که راه سیل گرفتست از آب چشم ترم ۹

چه جور ازین بتر آخر؟ که از برای یکی
به پیش تیر جفای هزار کس سپرم ۱۰

دلت ببخشد و بر حال من نبخشی تو
ز آه اوحدی ار بشنوی شبی خبرم ۱۱