غزل ۵۲۷ - به غم خویش چنان شیفته کردی بازم

به غم خویش چنان شیفته کردی بازم
کز خیال تو به خود نیز نمی‌پردازم ۱

هر که از نالهٔ شبگیر من آگاه شود
هیچ شک نیست که چون روز بداند رازم ۲

گفته بودی: خبری ده، که ز هجرم چونی؟
آن چنانم که ببینی و ندانی بازم ۳

عهد کردی که: نسوزی به غم خویش مرا
هیچ غم نیست، تو می‌سوز، که من میسازم ۴

بعد ازین با رخ خوب تو نظر خواهم باخت
گو: همه شهر بدانند که: شاهد بازم ۵

آن چنان بر دل من ناز تو خوش می‌آید
که حلالت نکنم گر نکشی از نازم ۶

اگر از دام خودم نیز خلاصی بخشی
هم به خاک سر کوی تو بود پروازم ۷

اوحدی گر نه چو پروانه بسوزد روزی
پیش روی تو چو شمعش به شبی بگدازم ۸